Obecnie koordynacja systemów zabezpieczenia społecznego państw członkowskich Unii Europejskiej jest regulowana następującymi rozporządzeniami:

1. rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408 z 14 czerwca 1971r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie,
2. rozporządzenie Rady (EWG) nr 574/72 z 21 marca 1972r. w sprawie wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego (…),
3. rozporządzenie Rady (EWG) nr 859/2003 z 14 maja 2003r. rozszerzające przepisy rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 i rozporządzenia (EWG) nr 574/72 na obywateli państw trzecich, którzy nie są jeszcze objęci tymi przepisami wyłącznie ze względu na ich obywatelstwo.

Od 1 maja 2010r. będzie obowiązywało :

1. rozporządzenie (WE) nr 883/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z 29 kwietnia 2004r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego,
2. rozporządzenie wykonawcze Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987 z 16 września 2009r.

 

OKREŚLENIE USTAWODAWSTWA WŁAŚCIWEGO

 

rozporządzenie nr 1408/71
Art. 13 ust. 1
Osoby podlegają ustawodawstwu tylko jednego państwa członkowskiego poza dwoma wyjątkami (art. 14c, art. 14f gdzie są dwa ustawodawstwa);
Art. 13 ust. 2

1. Pracownik najemny zatrudniony na terytorium jednego państwa członkowskiego podlega ustawodawstwu tego państwa, nawet jeżeli zamieszkuje na terytorium innego państwa członkowskiego lub jeżeli przedsiębiorstwo lub pracodawca, który go zatrudnia ma swoją zarejestrowaną siedzibę na terytorium innego państwa członkowskiego;

rozporządzenia 1408/71
Art. 14 ust. 1

1. Pracownik najemny zatrudniony na terytorium państwa członkowskiego przez przedsiębiorstwo, w którym jest zwykle zatrudniony i przez które został skierowany do wykonywania pracy na terytorium innego państwa członkowskiego, podlega nadal ustawodawstwu pierwszego państwa członkowskiego, pod warunkiem, że przewidywany okres wykonywania tej pracy nie przekracza 12 miesięcy i że nie został on skierowany w miejsce innej osoby której okres skierowania upłynął;
2. Jeżeli praca przedłuża się poza początkowo zakładany okres, z powodu nie dających się przewidzieć okoliczności i przekracza 12 miesięcy, ustawodawstwo pierwszego państwa członkowskiego stosuje się nadal, aż do zakończenia pracy, pod warunkiem, że wyrazi na to zgodę właściwa władza państwa członkowskiego, na którego terytorium zainteresowany jest skierowany, o zgodę należy wystąpić przed upływem początkowego okresu 12 miesięcy. Jednakże zgody tej nie można udzielić na okres dłuższy niż 12 miesięcy.

rozporządzenie nr 883/2004
Art. 11 ust. 1

1. Osoby podlegają ustawodawstwu tylko jednego państwa członkowskiego. Nie ma wyjątków.

Art. 11 ust. 3

1. osoba wykonująca w państwie członkowskim pracę najemną lub pracę na własny rachunek podlega ustawodawstwu tego państwa członkowskiego.

Różnice:
W rozp. 1408/71 mowa jest o pracowniku zatrudnionym a w rozp. 883/2004 mowa jest o osobie wykonującej pracę najemną. W obu przypadkach chodzi o zasadę lex loci laboris a więc o ustawodawstwo miejsca wykonywania pracy. W rozp. 883/2004 w art. 11
ust. 3 lit. a) jest określone ustawodawstwo zarówno dla osoby wykonującej pracę najemną jak i osoby pracującej na własny rachunek.

rozporządzenia 883/2004 (zwanego rozp. podstawowym)
Art. 12 ust. 1

1. Osoba, która wykonuje działalność jako pracownik najemny w państwie członkowskim w imieniu pracodawcy, który normalnie tam prowadzi swą działalność, a która jest delegowana przez tego pracodawcę do innego państwa członkowskiego do wykonywania pracy w imieniu tego pracodawcy, nadal podlega ustawodawstwu pierwszego państwa członkowskiego, pod warunkiem, że przewidywany czas takiej pracy nie przekracza 24 miesięcy i że osoba ta nie jest wysłana, by zastąpić inną
   osobę.

Art. 14 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego
Do celów stosowania art. 12 ust. 1 rozp. podstawowego „osoba która wykonuje działalność jako pracownik najemny w państwie członkowskim w imieniu pracodawcy, który normalnie tam prowadzi swoją działalność a która jest delegowana przez tego pracodawcę do innego państwa członkowskiego” oznacza także osobę zatrudnioną w celu oddelegowania jej do innego państwa członkowskiego, pod warunkiem, że osoba ta bezpośrednio przed rozpoczęciem zatrudnienia podlega już ustawodawstwu państwa członkowskiego, w którym siedzibę ma jej pracodawca.

Art.14 ust.2 rozporządzenia wykonawczego
Sformułowanie „który normalnie tam prowadzi swą działalność” odnosi się do pracodawcy zazwyczaj prowadzącego znaczną część działalności, innej niż działalność związana z samym zarządzeniem wewnętrznym, na terytorium państwa członkowskiego, w którym ma swoją siedzibę, z uwzględnieniem wszystkich kryteriów charakteryzujących działalność prowadzoną przez dane przedsiębiorstwo. Odnośne kryteria muszą zostać dopasowane do specyficznych cech każdego pracodawcy i do rzeczywistego charakteru prowadzonej działalności. Odnośnie  interpretacji art. 12 rozporządzenia 883/2004 będzie wydana Decyzja A2 Zasadniczo w nowej decyzji nie wprowadzono wielu zmian w stosunku do poprzedniej Decyzji 181/2000. Powtórzono dotychczasowe zapisy dotyczące kryteriów delegowania. wprowadzono nowy zapis tj.: podleganie przez co najmniej miesiąc przed delegowaniem   uściślono zapis dotyczący liczby kontraktów realizowanych w państwie delegującym, wprowadzono zapis dotyczący przerw w okresach delegowania  (krótsza przerwa niż dwa miesiące nie przerywa okresu delegowania).

Różnice:

1. Został wydłużony okres oddelegowania z 12 miesięcy do 24 miesięcy.
2. Nie ma przedłużenia okresu delegowania (brak formularza E102).
3. Wymagany jest okres bycia w ubezpieczeniu przed delegowaniem w państwie, w którym znajduje się siedziba pracodawcy. Okres ten  ma wynosić co najmniej miesiąc.
4. Przedsiębiorstwo delegujące ma prowadzić znaczną część działalności w kraju wysyłającym. Wynika to z zapisu rozporządzenia wykonawczego. Obecnie wynika to z orzeczeń ETS i decyzji Komisji Administracyjnej nr 181/2000.

Wątpliwości:

Czy wymagany okres bycia w ubezpieczeniu przez okres jednego miesiąca dotyczy okresu ubezpieczenia u pracodawcy wysyłającego, czy też mogą być zaliczone okresy ubezpieczenia w państwie wysyłającym z innych tytułów, np. osoba ubezpieczona jako bezrobotna, osoba ubezpieczona jako prowadząca działalność gospodarczą, jako pracownik u innego pracodawcy, czy słowo „bezpośrednio” oznacza dosłownie czy mogą to być okresy ubezpieczenia znacznie wcześniejsze.

rozporządzenie nr 1408/71
Art. 14 ust. 2 lit. b)
Osoba zwykle zatrudniona na terytorium dwóch lub więcej państw członkowskich podlega w następujący sposób:

• ustawodawstwo państwa członkowskiego, na terytorium którego zamieszkuje, jeżeli wykonuje część swojej działalności na tym terytorium lub jeżeli jest związana z kilkoma przedsiębiorstwami, lub z kilkoma pracodawcami mającymi zarejestrowaną siedzibę, lub miejsce prowadzenia działalności na terytorium różnych państw członkowskich;
• ustawodawstwo państwa członkowskiego, na terytorium którego przedsiębiorstwo lub pracodawca, który ją zatrudnia, ma zarejestrowaną siedzibę lub miejsce prowadzenia działalności, jeżeli nie zamieszkuje na terytorium jednego z państw członkowskich, gdzie wykonuje swoją działalność.

Uwagi:

Przepis art. 14 ust. 2 rozporządzenia 1408/71 ma zastosowanie do osoby zwykle zatrudnionej na terytorium dwóch lub więcej państw członkowskich.

W przepisie art. 14 ust. 2 lit. b) i) mamy do czynienia z następującymi sytuacjami:

• praca wykonywana jest przez osobę na rzecz jednego pracodawcy, równocześnie w więcej niż jednym państwie członkowskim.

Kryterium decydującym o ustaleniu właściwego ustawodawstwa jest miejsce zamieszkania osoby, o ile na terytorium którego zamieszkuje, wykonuje część swojej pracy. Ponieważ brak jest unormowania w obecnych przepisach, w praktyce strona polska (jak też i inne państwa członkowskie) przyjęła, że wystarczy co najmniej jeden dzień wykonywania pracy w miesiącu aby uznać, że osoba wykonuje „część swojej pracy” na terytorium którego zamieszkuje. Nie jest to ścisłe ustalenie, bowiem przeprowadza się ogólną ocenę wszystkich okoliczności.

Przykład:
Osoba zamieszkała w Polsce jest zatrudniona w firmie A w Polsce. Na rzecz tej firmy będzie wykonywała pracę równocześnie w Polsce, Belgii i Niemczech. Osoba wykonuje pracę przez dwa tygodnie w Polsce a następnie jednej tydzień w Belgii i jeden tydzień w
Niemczech. Charakter pracy jest powtarzalny i będzie trwał w okresie najbliższych 10 miesięcy. Dla tej sytuacji na okres 10 miesięcy, jednostka terenowa ZUS poświadczy formularz E101 (art. 14 ust. 2).

• Praca wykonywana jest przez osobę na rzecz więcej niż jednego pracodawcy, którzy mają siedziby w więcej niż jednym państwie członkowskim.

Przykład:
Osoba jest zatrudniona na podstawie umowy o pracę w firmie A w Polsce i pracę wykonuje w Polsce. Osoba zamieszkuje w Polsce. Ponadto jest zatrudniona na podstawie umowy o pracę w firmie B, w Holandii i tam świadczy pracę. Osoba ma dwóch pracodawców. Ponieważ mieszka w Polsce, będzie miało do niej zastosowanie ustawodawstwo polskie. Jednostka terenowa ZUS, poświadczy formularz E101. Jednocześnie według prawa polskiego, holenderski pracodawca będzie zobowiązany do zarejestrowania się jako płatnik składek, zgłoszenia pracownika do ubezpieczeń i opłacania składek na ubezpieczenia w Polsce oraz składania odpowiednich dokumentów. Przepis art. 14 ust. 2 lit. b) ii), określa sytuację podlegania ubezpieczeniom, nie do miejsca zamieszkania osoby wykonującej pracę ale od siedziby pracodawcy.

Przykład:
Osoba jest zatrudniona przez polską firmę, która ma siedzibę w Polsce. Osoba zamieszkuje w Polsce. Polski pracodawca zleca tej osobie wykonywanie pracy na jego rzecz równocześnie w trzech państwach: we Francji, w Holandii i w Belgii. Ponieważ osoba nie będzie wykonywała pracy w Polsce ale siedziba jej pracodawcy jest w Polsce, to ustawodawstwo w zakresie zabezpieczenia społecznego, będzie rozstrzygane właśnie na podstawie art. 14 ust. 2 lit. b) ii) rozporządzenia 1408/71. W tym przypadku zastosowanie ma polskie ustawodawstwo.

Ważne:

Ponieważ w grę wchodzi wykonywanie równoczesnej pracy w wielu państwach członkowskich, dokonujemy oceny, czy praca jest wykonywana (w ciągu 1 miesiąca) w co najmniej dwóch państwach. Nie można zastosować tego przepisu, jeżeli dla polskiego
pracodawcy osoba będzie wykonywała pracę w trzech państwach ale kolejno po sobie. Oznacza to, że jeżeli osoba będzie najpierw wykonywała pracę we Francji, przykładowo 3 miesiące, potem 4 miesiące w Holandii a następnie 3 miesiące w Belgii, to wówczas
będzie rozstrzygane ustawodawstwo na podstawie art. 14 ust. 1 rozporządzenia 1408/71 (delegowanie).

rozporządzenia 883/2004 (zwanego rozp. podstawowym)
Art. 13 ust. 1
Wykonywanie pracy w dwóch lub w kilku państwach członkowskich. Osoba, która normalnie wykonuje pracę najemną w dwóch lub w kilku państwach członkowskich podlega:

1. ustawodawstwu państwa członkowskiego, w którym ma miejsce zamieszkania, jeżeli wykonuje znaczną część pracy w tym państwie członkowskim lub jeżeli jest zatrudniona przez różne przedsiębiorstwa lub przez różnych pracodawców, którzy mają siedzibę lub miejsce wykonywania działalności w różnych państwach członkowskich lub,
2. ustawodawstwu państwa członkowskiego, w którym znajduje się siedziba lub miejsce wykonywania działalności zatrudniającego ją przedsiębiorstwa lub pracodawcy, jeżeli osoba ta nie wykonuje znacznej części swej pracy w państwie członkowskim, w którym ma miejsce zamieszkania.

Art. 14 ust. 5 rozporządzenia wykonawczego
Osoba, która „normalnie wykonuje pracę najemną w dwóch lub w kilku państwach członkowskich”, oznacza w szczególności osobę, która:

1. wykonując nadal pracę w jednym państwie członkowskim równocześnie wykonuje odrębną pracę w jednym lub kilku innych państwach członkowskich, niezależnie od czasu trwania ani charakteru tej odrębnej pracy; w sposób ciągły wykonuje na zmianę kilka rodzajów pracy, z wyjątkiem pracy o charakterze marginalnym w dwóch lub więcej państwach członkowskich niezależnie od częstotliwości takiej zmiany czy też jej regularnego charakteru.

Art. 14 ust. 8 rozporządzenia wykonawczego
„Znaczna część pracy najemnej” wykonywana w państwie członkowskim oznacza znaczną pod względem ilościowym część pracy najemnej wykonywanej w tym państwie członkowskim, przy czym nie musi to być koniecznie największa część tej pracy. W celu określenia, czy znaczna część pracy jest wykonywana w danym państwie członkowskim należy uwzględnić kryteria orientacyjne, w przypadku pracy najemnej jest to czas pracy lub wynagrodzenie. W ramach ogólnej oceny, spełnienie tych kryteriów w proporcji mniejszej niż 25% tych kryteriów wskazuje, że znaczna część pracy nie jest wykonywana w danym państwie członkowskim. W celu określenia mającego zastosowanie ustawodawstwa na podstawie art.14 ust.8 i 9 rozporz. Wykonawczego, instytucje zainteresowane uwzględniają sytuację, jaka prawdopodobnie może mieć miejsce podczas kolejnych 12 miesięcy kalendarzowych.
Przepis art. 13 ust. 1 rozporządzenia podstawowego 883/2004, mówi o osobie „normalnie wykonującej pracę” w dwóch lub więcej państwach członkowskich ( w rozporządzeniu 1408/71 osoby zwykle zatrudnione w dwóch lub więcej państwach członkowskich).

W art. 13 ust. 1 lit. a) rozporządzenia 883/2004, mamy do czynienia z następującymi sytuacjami:

• praca wykonywana jest na rzecz jednego pracodawcy w więcej niż jednym państwie członkowskim. Kryterium decydującym o ustaleniu właściwego ustawodawstwa jest miejsce zamieszkania osoby, jeżeli wykonuje znaczną część pracy w tym państwie, w którym zamieszkuje.

Wydaje się, że do tego przepisu tj. art. 13 ust. 1 lit. a) rozporządzenia 883/2004, będzie miał odpowiednio zastosowanie przepis art. 14 ust. 5 lit. b) rozporządzenia wykonawczego. Jednak na tym etapie nie mamy pewności, do jakiej sytuacji odnosi się ten przepis i co oznacza „praca o charakterze marginalnym”.
W odróżnieniu od dzisiejszej sytuacji, gdzie przyjęto choćby jeden dzień wykonywania pracy przez osobę w kraju, w którym zamieszkuje, rozporządzenie podstawowe 883/2004 mówi już o znacznej części pracy. Zaś rozporządzenie wykonawcze, precyzuje co oznacza znaczna część pracy. Dla tego określenia należy uwzględnić takie kryteria jak czas pracy lub wynagrodzenie. Jeżeli te kryteria będą mniejsze niż 25%, będzie to oznaczać, że znaczna część pracy nie jest wykonywana w państwie, w którym osoba zamieszkuje.

Przykład:
Pan Jan Kowalski zatrudniony jest w polskiej firmie, zarejestrowanej w Polsce. Pracuje jedne dzień w miesiącu w Polsce a przez pozostały czas pracuje w Czechach. Praca jest powtarzalna. Pan Jan Kowalski zamieszkuje w Polsce. Czy mamy do czynienia z osobą która wykonuje pracę w dwóch lub więcej państwach członkowskich, zgodnie z art. 14 ust. 5 rozporządzenia wykonawczego? Jaka byłaby odpowiedź na podstawie rozporządzenia 1408/71?

Odpowiedź:
Mamy do czynienia z art. 14 ust. 5 rozporządzenia wykonawczego, a na podstawie rozporządzenia 1408/71, osoba podlega ubezpieczeniom w Polsce stosując art. 14 ust. 2 lit. b) i). Niektóre państwa odpowiadały, że w tym przypadku mamy do czynienia z pracą o charakterze marginalnym wobec czego nie miałby zastosowania art. 14 ust. 5 rozporządzenia wykonawczego.
Przepis art. 13 ust. 1 lit. b) rozporządzenia podstawowego 883/2004, określa sytuację podlegania ubezpieczeniom osoby normalnie wykonującej pracę najemną w dwóch lub kilku państwach członkowskich i uzależnia to podleganie od siedziby pracodawcy, jeżeli osoba nie wykonuje znacznej części pracy w tym państwie, w którym ma miejsce zamieszkania.

Przykład:
Pracownik mieszka w Polsce. Przedsiębiorstwo pracodawcy zarejestrowane jest w Niemczech. Pracownik jeden dzień w tygodniu wykonuje pracę w Polsce, przez resztę czasu pracuje w Niemczech. Jego wynagrodzenie wynosi 2500 euro miesięcznie.

Pytania:

1. Czy w tym przypadku stosuje się art. 13 ust. 1 lit. a) rozporządzenia 883/2004?
2. Czy też stosuje się art. 13 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 883/2004?

Odpowiedzi:

1. Art. 13 ust. 1 lit. a) rozporządzenia 883/2004 – ze sprawdzenia, czy pracownik wykonuje znaczną część pracy wyszło, że pracownik w ramach oceny ogólnej ma więcej niż 25% kryteriów wskazanych w rozporządzeniu wykonawczym. Wyliczenie:
   • czas pracy (1 dzień w tygodniu w Polsce) – to 20% czasu w stosunku do czasu pracy w Niemczech;
   • wynagrodzenie (2,500 euro x 4/5 = 2000 euro) a więc wynagrodzenie za pracę w Polsce wynosi 500 euro, tj. 20%;
   • ocena ogólna (20% + 20%) = 40%
2. Ponieważ zapis w art. 14 ust. 8 rozporządzenia wykonawczego jest niejasny, można również zrozumieć, że właściwy będzie art.. 13 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 883/2004, bowiem ze sprawdzenia, czy pracownik wykonuje znaczną część pracy wyszło, że pracownik w ramach oceny ogólnej, ma mniej niż 25% kryteriów wskazanych w rozporządzeniu wykonawczym. Wyliczenie:
   • czas pracy (1 dzień w tygodniu w Polsce) – to 20% czasu w stosunku do czasu pracy w Niemczech;
   • wynagrodzenie (2500 euro x 4/5 = 2000 euro) a więc wynagrodzenie za pracę w Polsce wynosi 500 euro, tj. 20%;
   • ocena ogólna (20% + 20%) : 2 = 20%, zatem dzielimy sumę ogólną w procentach, przez liczbę kryteriów.

W tym przykładzie, większość państw uznaje za prawidłową odpowiedź opisana w punkcie 2), co oznaczałoby że najpierw trzeba obliczyć procentowy udział czasu pracy w całkowitym czasie pracy; następnie ustala się procentowy udział wynagrodzenia za pracę w całkowitym wynagrodzeniu za pracę. Obydwie wartości procentowe należy dodać i podzielić przez dwa. Jeżeli tak obliczona wartość, będzie mniejsza niż 25% oznacza to, że w danym państwie członkowskim nie jest wykonywana znaczna część pracy. W celu określenia mającego zastosowanie ustawodawstwa na podstawie art. 14 ust. 8 rozporządzenia wykonawczego, instytucje zainteresowane uwzględniają sytuację, jaka prawdopodobnie może mieć miejsce podczas kolejnych 12 miesięcy kalendarzowych. Oznacza to, że ZUS na potrzeby prawidłowego ustalenia czy miałby zastosowanie ten przepis, opracuje odpowiedni kwestionariusz z pytaniami, na które zobowiązany będzie odpowiedzieć pracodawca. Odpowiedzi pozwolą ustalić, czy będzie określone ustawodawstwo na podstawie art.13 ust.1 lit.a) (badanie znacznej części pracy), czy też na podstawie art.13 ust.1 lit.b) (gdzie znajduje się siedziba).
Zgodnie z posiadanymi informacjami Komisja Administracyjna przygotuje praktyczne wskazówki do stosowania art. 14 rozporządzenia wykonawczego w tzw. Praktycznym przewodniku (…). Należy również zwrócić uwagę na art.11 rozporządzenia wykonawczego. W tym artykule jest mowa o tym, jakie elementy służą ustaleniu „miejsca zamieszkania”. Jak wykazano wcześniej określenie właściwego ustawodawstwa zależy w wielu przypadkach od miejsca zamieszkania osoby wykonującej pracę na terytorium państwa członkowskiego.

Ważny jest tak zwany ośrodek życiowy osoby zainteresowanej:

• charakter i specyfika wykonywanej pracy, w szczególności miejsce, w którym praca jest zazwyczaj wykonywana,
• sytuacja rodzinna, więzi rodzinne,
• sytuację mieszkaniową, czy sytuacja ta ma charakter stały.
  rozporządzenia 883/2004

Art. 16 ust. 1
Dwa lub kilka państw członkowskich, właściwe władze tych państw lub ograny wyznaczone przez te władze mogą przewidzieć, za wspólnym porozumieniem, w interesie niektórych osób lub niektórych grup osób, wyjątki od przepisów art. 11 do 15 (obecnie jest to art. 17 w rozporządzeniu 1408/71).

rozporządzenia 883/2004 (przepisy przejściowe)
Art. 87 ust. 8
Jeżeli w wyniku zastosowania przepisów niniejszego rozporządzenia osoba podlega ustawodawstwu państwa członkowskiego innego niż państwo określone zgodnie z przepisami tytułu II rozporządzenia (EWG) nr 1408/71, to ustawodawstwo to ma zastosowanie tak długo, jak długo dana sytuacja pozostaje niezmieniona, w każdym zaś nie dłużej niż przez okres 10 lat od dnia rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia, o ile zainteresowany nie przedłoży wniosku o podleganie ustawodawstwu mającemu zastosowanie na mocy przepisów niniejszego rozporządzenia. Wniosek taki składa się w terminie trzech miesięcy od dnia rozpoczęcia stosowania niniejszego do instytucji właściwej państwa członkowskiego, którego ustawodawstwo ma zastosowanie na mocy niniejszego rozporządzenia, jeżeli zainteresowany ma podlegać ustawodawstwu tego państwa członkowskiego od dnia rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia. Jeżeli wniosek jest złożony po upływie wskazanego terminu, zmiana mającego zastosowanie ustawodawstwa następuje pierwszego dnia następnego miesiąca.

Przykład:
Pracownik posiada formularz E101 na okres od 1.09.2009r. do 31.08.2010 r. (12 miesięcy) z art. 14 ust. 1 lit.a). Czy po wejściu w życie rozporządzenia 883/2004 pracownikowi będzie można przedłużyć formularz o kolejnych 12 miesięcy? Czy też na nowy okres 24 miesięcy? Czy też pracodawca może wystąpić z formularzem E102 do instytucji zagranicznej? Te wątpliwości zostały zgłoszone właściwej władzy.

Przykład:
Pracownik firmy polskiej, obywatel Ukrainy, został oddelegowany do wykonywania pracy na teren Niemiec. Ma poświadczony formularz E101 na okres 12 miesięcy od 15.02.2010 r. do 14.02.2011 r. Praca przedłuży się o 12 miesięcy. Czy pracownikowi, obywatelowi Ukrainy, można będzie poświadczyć formularz E101 na okres od 15.02.2011 r. do 14.02.2012 r. na podstawie rozporządzenia 883/2004? Czy też pracodawca tego pracownika będzie mógł wystąpić z formularzem E102 do instytucji niemieckiej? Te wątpliwości zostały zgłoszone właściwej władzy.

Art. 4 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego
Przekazywanie danych między instytucjami lub instytucjami łącznikowymi odbywa się drogą elektroniczną, w sposób bezpośredni lub za pośrednictwem punktów kontaktowych w ramach wspólnej bezpiecznej sieci, która może zapewnić poufność i ochronę wymiany danych.
Art. 95 rozporządzenia wykonawczego
Każde państwo członkowskie może skorzystać z okresu przejściowego dotyczącego wymiany danych drogą elektroniczną. Okresy przejściowe nie mogą być dłuższe niż 24 miesiące od dnia wejścia w życie rozporządzenia wykonawczego.

 

Anna SIWIECKA
ZUS